نوروزی نو

 

هر روز که به آگاهی جدیدی برسیم

                              " نوروز"  است

                                          و "عید " و بازگشتی به سوی " او"

                                                     بر مدار حلقه  وحدت « انا لله و انا الیه راجعون »

         هر روزمون " نوروز" باد 

                    و لحظاتمون سرمست از می آگاهی ناب

                              و دلهامون شکوفان به سرایش" سرود سبز رویش" 

 

 

آدرس ایمیلتون رو بذارین براتون یه کلیپ نوروزی بفرستم

|+| نوشته شده توسط مرضیه دورودیان در جمعه سی ام اسفند 1387 ساعت 0:58 |

شهر تميز آفتاب

خداييش تو همه اين شهرهايي كه اين مدت بهشون سفر كرده ام ، تميز ترين شهر همين يزد بوده. هم به اين لحاظ كه مثل شهراي ديگه توش  نمي بيني كه هي اين گوشه و اون گوشه و توي جوي و جلو مغازه ها و پاي درختا آشغال ريخته باشن و هم اينكه توش آلودگي تصويري خيلي كم مي بيني . حتي اگه يه ساختمون دولتي خواستن بسازن ، بر عكس خيلي جاها كه مي بيني كه فقط يه سري قوطي كبريت روي هم سوار كردن، كلي توش هنر به خرج دادن . حداقل از بيرون كه ساختمون رو نگاه مي كني ، چشمات رو نوازش مي كنه . گاهي هم وسوسه ات مي كنه كه توش بري و يه سر و گوشي آب بدي و اين شايد بتونه براي كسايي مثل من كه هميشه از ساختمانها و كارهاي دولتي آزرده خاطر و فراري هستن ، مقدمه يه آشتي كنون باشه. ديوارهاي شهر هم يا اكثرا" نما آجري هستن و يا به سبك معماريهاي كويري ، خشتي هستن و اين چشم و ذهنت رو از شلوغي نجات ميده . مخصوصا" بافت قديم يزد كه وقتي مي ري توش ديگه دلت نمي خواد بياي بيرون، اونقـــــــدر كه انرژيش آرامش بخشه و يين (Yeen ) . وقتي تو كوچه پس كوچه هاي يزد، از زيراون طاق ضربيهاي پر تكرارش داري رد مي شي مي توني  صداي طنين روحت رو تو خودت بشنوي و اينكه چقدر دعوتت مي كنه به اينكه تو خودت متمركز بشي ، يه جورايي يه سفر از خودت به خودت.

متن کامل

|+| نوشته شده توسط مرضیه دورودیان در جمعه سی ام اسفند 1387 ساعت 0:39 |

اضطراب عشق

 «سجاده ام کجاست؟!!

 

می خواهم از همیشه این اضطراب برخیزم...

 

این دلگرفتگی مداوم  شاید

 

تاثیر سایه من است

                        کاینسان

                                   گستاخ و سنگوار

 

         بین خدا و دلم ایستاده ام

 

                              سجاده ام کجاست؟؟!»

                                                        زنده یاد سلمان هراتی

|+| نوشته شده توسط مرضیه دورودیان در دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387 ساعت 7:27 |

از دانگی تا رودانگی

خب شوخي شوخي دونه شدم!! اونم بيشتر از چهل روز!!

اين مدت دوران بسيار پر جوش و خروشي بود و پر از تجربه هاي جديد و جوانه زدنهاي پياپي و با اينكه وبلاگم برام فوق العاده عزيزه و يه جورايي مثل بچمه ، اما خب نشد كه بنويسم!!....

مثل اينكه  واژه ها تصوير تو بودن تو آيينه و فقط براي همون يه لحظه ! مثل يه حباب ! تا يه چرخي تو ذهنت مي خوردن ، مي تركيدن و نا پديد مي شدن و صرفا" لذت قشنگي سطح رنگين كمونيشون بود كه براي تو مونده بود و شوق تولد يه حباب انديشه ديگه بود كه بين يه لحظه و لحظه بعدت پل مي زد حتي اگه عمرش كوتاه تر از اوني بود كه به روي كاغذ بياد و بعد هم بخواد به صورت "سرود سبز رويش" جاودانه بشه...

جالبيش برام اين بود كه فهميدم جوونه زدن (حداقل براي من) خيلي ربطي به دونه شدن نداره!! رويش و پويش من تو "رود"شدنه و دقيقا" توي "شدن"ش...

اينكه بجوشم و بخروشم ...

يه جا تو يه دشت گسترده بشم و آروم حركت كنم و يه جا هم مثل آبشار ، پر خروش و پر هيجان فرود بيام ..

يه جا با "اتصال" به دريا ، سكون رو تجربه كنم و لحظه اي بعد هم با امواج پر خروشش خودمو به سينه ساحل بكوبم ....

 يه جا هم ذرات وجودمو به خورشيد هديه كنم تا باهاشون ابر بسازه و سفري از يه جنس ديگه.....

 

اينجا جا داره به همه شما دوستاي خوبم كه تو سفر "شدن" از شعور"دانگي" تا خرد"رودانگي" حمايت و همراهيم كردين سپاس ويژه بگم و به سرود پويش رود ميهمانتون كنم:

                                                                                                           جاری با شیم و سبز

|+| نوشته شده توسط مرضیه دورودیان در یکشنبه یازدهم اسفند 1387 ساعت 23:54 |