عكسي كه پارسال تو فتوبلاگم گذاشتم ،امسال جزء اولين عكسايي شد كه تو جستجوي گوگل در مورد "روز جهاني كودك" رؤيت مي شه و آدماي زيادي رو به دنبال خودش به اينجا كشونده . برام اين اميد رو مي سازه كه پيامي كه با عشق ارسال مي شه ، در هستي جاريه و حتي اگه تو ديگه نباشي؛ اون پيام مثل يه رود مي ره و مي ره  و دشت وجود آدما رو سيراب مي كنه ...

       كلا" به نظرم شعر من ؛ نوشته من ؛ نقاشي من ؛ آواز و موسيقي من ؛ حتي سخنراني من و هر هنر ديگه اي كه از من بجوشه ، وقتي جاري شد ، ديگه مالكش من نيستم ، آدمان با هر فراپيامي كه ازش برداشت مي كنن و هر آدمي هم اين پيام رو به زبون و مدل خودش ترجمه مي كنه و مي فهمه. مثل اينكه ما فقط يه كانال هستيم تا بخشي از آگاهي هستي رو به سطح قابل فهم تري در آسمون بقيه ببارونيم و بعد خودشه كه ديگه رود مي شه و قلب آدما رو طربناك مي كنه و تاره خيلي وقتا از وجود آدما ، دوباره به تو جاري مي شه با يه زبون جديد و يه برداشت جديد. همين تجربه رو داشتم روز پنجشنبه اي كه ميهمان بچه هاي شفاي كودكم بودم و چه احياگر بود كه ببيني سرودي كه روزي به تنهايي زمزمه اش مي كردي،در نهايت خستگي تو ، امروز بر لبان ديگران جاريست ، گرم و پر رويش و زندگی بخش...

       با سپاس به  Dubravka Kolanovic  ؛

                بـــــــادا كه پذيراي خرد كودك شفا يافته درونمان باشيم